Ben hep buradayım, korkmana gerek yok.

ŞEVVAL


Yazmak, parçalarını, her bir organını kağıda dökmek aslında. 
Yavaşça kanayan bedenini gözler önüne sermek...
Çok tanıdık, bir o kadar da yabancı...
Yazdıkça azalıyor kanlar, azalıyor acıların.
**
Yazmak, yazamadıkça değerini anlamak kalemin.
Tüm aklını, tüm dünyanı, tüm hayallerini kelimere dökmek.
İşte bu.
Ne kadar karışık olduğunu anlıyorsun o zaman.
Çok karışıksın, karışık olduğun kadar çözülebilir aslında.
**
Yazmak, kendine sarılmak sanki...
Daha önce hiç bu kadar tanıdık bir his yaşadın mı?
Kalemin farklı, kağıdın farklı ama evindesin işte.
Çok güzel yazmak.
Derinleştikçe, korkunçlaşıyor güzellik.
Parıldıyor, çıkamıyorsun içinden.
**
Yazmak, basit, yazmak karışık işte.
Daha önce hiç bu kadar anlamlı geldin mi kendine?
Yazmak 'ben hep buradayım, korkmana gerek yok' demek.
Sözler vermek, tutamasanda kaybetmemek.
İşte bu.
**
Yazmak, kendi benliğine tutunmak...
Kaybetsen de kaybetmemek ne demek bilir misin?
Yazmak sakin olmak demek, çıldırırken sakin olmak.
Düşerken acımayacağını bilmek.
Daha önce hiç bu kadar dayanıklı hissettin mi kendini?
**
Somutlaştır kendini!
Yaz yazabildiğin kadar.
Parçalandıkça birleşeceksin kendinle...
Evdesin, güvendesin.
Sen buradasın ve kendini bırakmayacaksın!
Evet, yapacaksın bunu.
Bugün yeniden doğacaksın, yarını yaşamak için tekrar öleceksin.


                              Hiç bu kadar özgür hissettin mi kendini?




3 yorum:

  1. Birisi bana yaşarken yazılmıyor demişti. Baksan senden benden çok yazardı ama. Şarkı güzelmiş :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yaşarken nasıl yazılır hemde... Hayatı tecrübe etmek taze kan demek edebiyata, yazıya.

      Sil
  2. Yazmak, kendine sarılmak sanki... bu kısma bayıldım. =)

    YanıtlaSil