Şekerli Kar Kokusu

Kara düşen küller kadar çaresizim.
Yitmiş, yitirilmiş...
Eskisi gibi değilim, inan bana.
Büyüdüm, hatta eskidim.
Kalbim kocamandı ve herkes iyiydi.
Küçüldü kalbim ve unutuldum. 
Unuttun, yanından ayrıldığım anda unuttun beni.
Bembeyazdı ruhum.
Gri gökyüzünden aşağı attın.
Düştüm, düşürdün.
Aşka düşürdün beni.
Bitiğim artık, aşka aç, ruhuna aç bir bitik...

Kara düşen küller kadar çaresizim.
Eriyorum karlar gibi.
Küller gibi...


Almanya'ya giden bir uçakta olabilirim.
Ankara'da kar yağıyor.
Berlin'de kar yağıyor.
Elimde bir fincan kahve olabilir.
En acısından...
Akşamdan kalma olabilirim.
Yatak soğuk.
Yatak yalnız.
Ben bu gece Ankara'da olabilirim.
İstanbul'daki varlığını özleyip,
bir kere daha hıçkırabilirim.
Olduğum yerde olmayabilirsin.
Unutmuş gibisin.
Hiç öpmediğin dudaklarımı unutabilirsin.

Bir duvar daha yıkabilirim Berlin'de.
Ankara'da bir cinayete kurban gidebilirim.


Ben benlikten çıkar giderim de,
sen hiç kalbime girmemiş gibisin.


Şevval
Yağmur dönerken kara...


7 yorum:

  1. Merhabalar, blogumda çekiliş düzenledim, seni de beklerim:)
    geleceginpatronu.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
  2. Vay be! Kar ancak bu kadar güzel anlatılır. :)

    YanıtlaSil
  3. Şu son dizeler...
    Ne fena onlar!

    YanıtlaSil
  4. vallahi vay anasına yaaa yazan yazıyoooo :)

    YanıtlaSil